فرمول ترکیب ساچمه نقره با مس برای ساخت نقره | گالری قهرمانی
- خانم محمدی طراح و سئو سایت
- بدون دیدگاه
یادآوری ایمنی و دقت: ذوب فلز با مشعل و کار با اسیدها خطر سوختگی، آتش سوزی و آسیب تنفسی دارد. از عینک محافظ، دستکش و ابزار مناسب استفاده کنید، محیط را به خوبی تهویه کنید و از دستورالعمل سازنده تجهیزات و مواد پیروی کنید. فرمول محاسباتی زیر فرض می کند ساچمه واقعا عیار ۹۹۹ و مس مورد استفاده خالص باشد؛ نتیجه نهایی را فقط با آزمون عیار می توان تایید کرد.
چرا اصلا باید ساچمه نقره خالص را با مس قاطی کنیم؟
شاید برای شما هم این سوال پیش آمده باشد که چرا از همان نقره خالص برای ساخت انگشتر یا دستبند استفاده نمی کنیم؟ دلیل اصلی این موضوع در ذات فیزیکی فلز نقره نهفته است. نقره خالص به شدت نرم است و به هیچ وجه برای استفاده روزمره مناسب نیست.
نقره ۹۹۹ با نقره ۹۲۵ استرلینگ چه فرقی دارد؟
نقره با عیار ۹۹۹ در واقع همان نقره خام یا ساچمه نقره است که هیچ ناخالصی ندارد. این فلز به قدری نرم است که اگر با آن یک انگشتر بسازید، با یک فشار کوچک با دست کج می شود و تغییر فرم می دهد. در مقابل، نقره استرلینگ یا همان عیار ۹۲۵، آلیاژی است که از ۹۲.۵ درصد نقره و ۷.۵ درصد فلزات دیگر (عموما مس) تشکیل شده است. اضافه شدن مس به نقره باعث می شود تا فلز ما چکش خوار تر، سفت تر و برای کارهایی مثل مخراج کاری و سوهان کشی بسیار مقاوم تر شود.
اگر مس بیشتر یا کمتر از حد استاندارد بزنیم چه بلایی سر کار می آید؟
یکی از اشتباهات رایج در کارگاه ها، عدم دقت در وزن کردن مس است. اگر مس کمتری به ساچمه نقره اضافه کنید، عیار شما بالاتر از ۹۲۵ می رود. در این حالت فلز همچنان نرم می ماند و در زمان پرداخت کاری به خوبی جلا نمی گیرد. اما فاجعه اصلی زمانی رخ می دهد که مس بیشتری اضافه کنید. اگر عیار شما پایین بیاید، نه تنها در زمان فروش یا آزمایش ری گیری دچار مشکل قانونی و افت قیمت می شوید، بلکه قطعه ساخته شده به سرعت در معرض هوا اکسید شده و کاملا سیاه می شود. همچنین افزایش مس باعث می شود شمش شما در زیر چرخ نورد به شدت خشک و شکننده شود.

فرمول ریاضی تبدیل ساچمه نقره ۹۹۹ به نقره استرلینگ ۹۲۵ چیست؟
بسیاری از افراد از محاسبات ریاضی فراری هستند، اما نگران نباشید. ما فرمول ترکیب ساچمه نقره با مس را به شکلی توضیح می دهیم که حتی بدون ماشین حساب هم بتوانید آن را در ذهن خود حل کنید. وقتی شما مقداری ساچمه نقره خالص دارید، باید بدانید که این مقدار ساچمه باید ۹۲.۵ درصد از وزن کل شمش نهایی شما را تشکیل دهد.
فرمول محاسبه وزن مس برای هر ۱۰۰ گرم ساچمه نقره
فرض کنید شما دقیقا ۱۰۰ گرم ساچمه نقره خالص دارید و می خواهید آن را به عیار ۹۲۵ تبدیل کنید. خیلی ها به اشتباه فکر می کنند باید ۷.۵ گرم مس به آن اضافه کنند! این یک اشتباه بزرگ است. اگر شما به ۱۰۰ گرم نقره، ۷.۵ گرم مس اضافه کنید، وزن کل شما ۱۰۷.۵ گرم می شود و عیار نهایی شما حدود ۹۳۰ خواهد شد، نه ۹۲۵.
فرمول درست کارگاهی به این شکل است:
وزن نقره خالص را تقسیم بر عدد ۰.۹۲۵ کنید. عدد به دست آمده وزن کل شمش شما است. حالا وزن کل را از وزن نقره خالص کم کنید تا مقدار دقیق مس به دست بیاید.
برای ۱۰۰ گرم نقره:
۱۰۰ تقسیم بر ۰.۹۲۵ = ۱۰۸.۱ گرم (وزن کل شمش)
۱۰۸.۱ منهای ۱۰۰ = ۸.۱ گرم (مقدار دقیق مس مورد نیاز)
پس برای هر ۱۰۰ گرم ساچمه نقره، شما به ۸.۱ گرم مس نیاز دارید.
فرمول کلی: اگر وزن ساچمه نقره \(S\) گرم و عیار هدف \(T\) باشد، وزن مس مورد نیاز برابر است با:
وزن مس = S × (1 ÷ T − 1)
برای عیار ۹۲۵، مقدار \(T\) برابر ۰.۹۲۵ است. این فرمول وقتی دقیق است که ساچمه نقره عیار ۹۹۹ یا عملا خالص باشد و مس نیز ناخالصی قابل توجهی نداشته باشد.
اصلاح محاسباتی مهم: محاسبه بالا نقره را کاملا خالص فرض می کند. اگر عیار ساچمه دقیقا ۹۹۹ باشد، برای رسیدن به عیار ۹۲۵ باید خلوص ۰.۹۹۹ در فرمول لحاظ شود: وزن مس = وزن ساچمه × (۰.۹۹۹ ÷ ۰.۹۲۵ − ۱). برای ۱۰۰ گرم ساچمه ۹۹۹، مقدار نظری مس ۸ گرم است، نه ۸.۱ گرم. اعداد جدول زیر نیز بر پایه فرض نقره کاملا خالص نوشته شده اند.
ماشین حساب کارگاهی ترکیب ساچمه نقره و مس
ماشین حساب ترکیب نقره و مس
محاسبه دقیق وزن مس برای رسیدن به عیار دلخواه
محاسبه بر اساس نقره با عیار ۹۹۹ و مس خالص انجام میشود. افت ذوب، ناخالصی و خطای ترازو در نظر گرفته نشده است. نتیجه واقعی را با ترازوی دقیق و آزمون عیار بررسی کنید.
جدول آماده مقادیر نقره و مس (از ۱۰ گرم تا ۱ کیلوگرم برای استفاده سریع پای میز کار)
برای اینکه سرعت کار شما در کارگاه بالا برود، ما این محاسبات را در قالب یک جدول کاربردی برای شما آماده کرده ایم. می توانید این جدول را یادداشت کنید و روی دیوار کارگاه خود بچسبانید.
| مقدار وزن ساچمه نقره خالص (عیار ۹۹۹) | مقدار مس مورد نیاز برای عیار ۹۲۵ | وزن نهایی شمش بعد از ذوب |
|---|---|---|
| ۱۰ گرم | ۰.۸۱ گرم (حدود هشتاد سوت) | ۱۰.۸۱ گرم |
| ۵۰ گرم | ۴.۰۵ گرم | ۵۴.۰۵ گرم |
| ۱۰۰ گرم | ۸.۱ گرم | ۱۰۸.۱ گرم |
| ۵۰۰ گرم | ۴۰.۵ گرم | ۵۴۰.۵ گرم |
| ۱۰۰۰ گرم (یک کیلوگرم) | ۸۱ گرم | ۱۰۸۱ گرم |
یادآوری محاسباتی: اعداد جدول به دو رقم اعشار گرد شده اند و وزن نهایی، وزن نظری پیش از هرگونه افت یا اتلاف است.
اگر هدفمان ساخت نقره ۹۵۰ باشد چقدر مس نیاز داریم؟
گاهی اوقات برای ساخت ظروف نقره یا کارهای خاص قلم زنی، نیاز به نقره نرم تر با عیار ۹۵۰ دارید. در این حالت فرمول کمی تغییر می کند. شما باید وزن نقره را تقسیم بر ۰.۹۵۰ کنید. مثلا برای ۱۰۰ گرم نقره خالص، وزن کل شما ۱۰۵.۲ گرم می شود. یعنی شما فقط به ۵.۲ گرم مس نیاز خواهید داشت.
محاسبه دقیق تر برای ۱۰۰ گرم نقره خالص و هدف ۹۵۰ چنین است: وزن کل نظری حدود ۱۰۵.۲۶ گرم و مقدار مس حدود ۵.۲۶ گرم است. عدد ۵.۲ گرم در متن بالا تقریبی و گرد شده است.
چه نوع مسی برای بار دادن به نقره بخریم تا کار خراب نشود؟
انتخاب مس مناسب به اندازه خود فرمول ترکیب ساچمه نقره با مس اهمیت دارد. خیلی از افراد برای کاهش هزینه ها به سراغ ضایعات می روند و کل زحمات خود را به باد می دهند.
تفاوت بار مس خالص آزمایشگاهی با سیم مسی بدون روکش
در بازار طلا و جواهر سازی، مس خالص به صورت ساچمه های ریز یا ورق های نازک به فروش می رسد که به آن اصطلاحا «بار» می گویند. این مس ها خلوص بسیار بالایی دارند و فاقد اکسیژن هستند (Oxygen-Free). استفاده از این نوع مس باعث می شود شمش شما عالی و بدون حباب از آب در بیاید. اما برخی افراد از سیم های برق مسی استفاده می کنند. سیم برق حتی اگر روکش آن کنده شده باشد، حاوی مقادیری ناخالصی و گاهی چربی های صنعتی است که در دمای بالا می سوزد و باعث اسفنجی شدن و سیاه شدن بافت نقره می شود.
میزان خلوص و اکسیژن مس را باید از مشخصات فروشنده یا گواهی آن بررسی کرد؛ شکل ظاهری ماده به تنهایی تضمین کننده خلوص نیست. از سیم یا ضایعات با ترکیب نامعلوم برای آلیاژسازی دقیق استفاده نکنید.
آیا می توان به جای مس از برنج یا آلیاژ های آماده (مستربچ) استفاده کرد؟
امروزه در بازار آلیاژ های آماده ای به نام مستربچ وجود دارند که به جای مس خالص استفاده می شوند. این مستربچ ها ترکیب دقیقی از مس و چند فلز دیگر (مثل روی یا قلع به مقدار بسیار کم) هستند که به عنوان آنتی اکسیدان عمل می کنند و جلوی سیاه شدن زود هنگام نقره را می گیرند. استفاده از مستربچ های استاندارد بسیار توصیه می شود، اما استفاده از فلز برنج (ترکیب مس و روی) به صورت دستی اصلا پیشنهاد نمی شود زیرا روی در دمای بالا به سرعت بخار می شود و عیار کار شما را به هم می ریزد.
ترکیب مستربچ ها و اثر آنها یکسان نیست. فقط از محصولی استفاده کنید که سازنده آن کاربرد، ترکیب و مقدار مصرف مناسب برای نقره را مشخص کرده باشد. افزودن آلیاژ آماده می تواند محاسبه عیار را تغییر دهد و باید بر مبنای مشخصات همان محصول انجام شود.
آموزش قدم به قدم مراحل ذوب و ترکیب ساچمه نقره و مس داخل بوته
حالا که با اعداد و ارقام آشنا شدیم، وقت آن است که لباس کار بپوشیم و مشعل را روشن کنیم. عیار کردن نقره یک هنر است و نیاز به تمرکز بالایی دارد.
ایمنی: این بخش جایگزین آموزش حضوری ذوب و دستورالعمل سازنده مشعل، بوته و ریژه نیست. از تجهیزات سالم و خشک استفاده کنید، فلز مذاب را از آب و رطوبت دور نگه دارید، حفاظ چشم و دست داشته باشید و در فضای دارای تهویه کار کنید. ظرف یا قالب نم دار می تواند باعث پاشش خطرناک مذاب شود.
اول ساچمه نقره را ذوب کنیم یا مس را داخل بوته بیندازیم؟
یکی از مهم ترین سوالات این است که تقدم و تاخر ذوب چگونه باید باشد؟ دمای ذوب مس (حدود ۱۰۸۵ درجه) از دمای ذوب نقره (حدود ۹۶۱ درجه) بیشتر است. اما مس در تماس با شعله مستقیم و اکسیژن هوا به شدت و به سرعت اکسید می شود و می سوزد. بهترین روش کارگاهی این است که ابتدا ساچمه های نقره را داخل بوته بریزید و ذوب کنید. وقتی نقره کاملا به شکل یک حوضچه مذاب در آمد، تکه های مس را داخل آن بیندازید. مذاب نقره مانند یک پتو روی مس را می پوشاند و حرارت بالای نقره باعث ذوب شدن مس در درون خود می شود، بدون اینکه مس بسوزد.
تنه کار (بوراکس) را کی و چقدر اضافه کنیم تا ناخالصی ها جدا شود؟
بوراکس یا همان تنه کار، دوست صمیمی شما در فرآیند ذوب است. قبل از ریختن نقره، بوته ذوب را کمی گرم کنید و یک لایه نازک بوراکس روی آن بپاشید تا لعاب ببندد. در حین ذوب شدن نقره و بعد از اضافه کردن مس نیز، مقدار کمی بوراکس روی مذاب بپاشید. این کار باعث می شود یک لایه محافظ روی مذاب شکل بگیرد که جلوی نفوذ اکسیژن را می گیرد و کثیفی ها را به خود جذب می کند. توجه کنید که در مصرف بوراکس زیاده روی نکنید زیرا باعث سفت شدن و چسبیدن مذاب به دیواره بوته می شود.
مقدار بوراکس به اندازه بوته، جرم شارژ و روش کار بستگی دارد؛ مقدار مصرف را از آموزش معتبر همان فرآیند یا راهنمای ماده تعیین کنید. بوراکس جایگزین تهویه، محافظ چشم و رعایت ایمنی نیست.
هم زدن مذاب؛ بهترین روش برای اینکه مس به طور یکدست در تمام نقره پخش شود
وقتی هر دو فلز به صورت کامل ذوب شدند، نباید بلافاصله آن ها را تخلیه کنید. مس و نقره باید به خوبی با هم ترکیب شوند. برای این کار از یک همزن گرافیتی (کربنی) تمیز استفاده کنید. میله گرافیتی را کمی گرم کنید و به آرامی داخل مذاب بچرخانید. این کار باعث می شود عیار در تمام سطح شمش شما یکسان باشد. به هیچ وجه از میله های آهنی برای هم زدن استفاده نکنید چون آهن در آن دما وارد ترکیب نقره شده و کار شما را پر از لکه های سیاه و شکننده می کند.
ریختن داخل ریژه (قالب) و روش های جلوگیری از پاشش مذاب و ایجاد حفره
ریژه یا قالب چدنی خود را باید از قبل روی اجاق یا با شعله کاملا گرم کرده باشید. اگر ریژه سرد باشد یا ذره ای رطوبت داشته باشد، مذاب نقره به محض برخورد با آن به بیرون پرتاب می شود که بسیار خطرناک است. داخل ریژه را با کمی روغن موتور سوخته یا دوده شمع چرب کنید. سپس مذاب را با یک حرکت پیوسته و بدون قطع شدن داخل ریژه بریزید تا شمش شما یکدست و بدون پله در بیاید.
هشدار ایمنی مهم: هرگز قالب یا ابزار نم دار را در تماس با فلز مذاب قرار ندهید. برای پوشش یا آماده سازی ریژه، از مواد و روش هایی استفاده کنید که سازنده قالب یا دستورالعمل معتبر کارگاهی توصیه کرده است؛ استفاده از روغن موتور سوخته می تواند دود و آلاینده خطرناک ایجاد کند و نباید بدون ارزیابی ایمنی به عنوان روش عمومی توصیه شود. از ریختن مذاب در نزدیکی آب یا مواد قابل اشتعال خودداری کنید.
چرا نقره بعد از ترکیب با مس سیاه، شکننده یا پر از حباب می شود؟
یکی از بخش های تلخ کار، زمانی است که شمش را از قالب در می آورید و می بینید کار خراب شده است. در اینجا رایج ترین مشکلات و راه حل های آن ها را بررسی می کنیم.
علت حباب دار شدن و اسفنجی شدن شمش نقره چیست؟
نقره مذاب علاقه بسیار شدیدی به جذب اکسیژن دارد. این فلز می تواند تا بیست برابر حجم خود اکسیژن جذب کند! وقتی مذاب را داخل قالب می ریزید و فلز شروع به سرد شدن می کند، این اکسیژن محبوس شده سعی می کند با فشار خارج شود و باعث ایجاد حباب و بافت اسفنجی در داخل و روی سطح شمش می شود. برای جلوگیری از این مشکل، شعله مشعل شما باید حالت احیا کننده داشته باشد (گاز بیشتر، اکسیژن کمتر) و حتما از بوراکس استفاده کنید تا ارتباط مذاب با هوای آزاد قطع شود.
توضیح فنی: ادعای تا بیست برابر حجم خود و توضیح جذب و آزاد شدن اکسیژن به این صورت، بدون تعیین شرایط و منبع علمی قابل تعمیم نیست. تخلخل می تواند علت های مختلفی داشته باشد؛ از جمله گازهای محبوس، شرایط ریخته گری، آلودگی، دمای نامناسب و انقباض فلز. شعله احیاکننده و فلاکس نیز باید متناسب با تجهیزات و روش کار تنظیم شود و بوراکس به تنهایی تضمین کننده حذف حباب نیست.
چطور از ترک خوردن نقره موقع چرخ کردن و نورد جلوگیری کنیم؟
گاهی شمش ظاهر خوبی دارد، اما به محض اینکه آن را زیر چرخ نورد می برید تا ورق یا مفتول کنید، از لبه ها شروع به ترک خوردن می کند. این مشکل دو دلیل عمده دارد: اول اینکه مس به خوبی در نقره حل نشده و یکدست نیست. دوم اینکه ناخالصی هایی مثل سرب یا قلع (از طریق بوته کثیف یا مس ضایعاتی) وارد بار شما شده است. حتی مقادیر بسیار ناچیزی از سرب می تواند نقره شما را مثل شیشه شکننده کند.
ترک خوردگی می تواند به ترکیب آلیاژ، آلودگی، ریخته گری، عیوب داخلی، کاهش مقطع سریع یا عملیات حرارتی نامناسب هم مربوط باشد. برای پیدا کردن علت، فقط به یک عامل اکتفا نکنید؛ ابزار، ماده اولیه و مراحل کار را بررسی کنید.
روش بازپخت (آنیل کاری) و اسیدکاری شمش تازه ریخته شده برای بازگشت سفیدی و نرمی
برای اینکه فلز شما زیر چرخ نورد ترک نخورد، باید آن را به صورت دوره ای آنیل یا بازپخت کنید. یعنی شمش را با شعله نرم تا رنگ سرخ گیلاسی گرم کنید و سپس در هوا رها کنید تا کمی خنک شود و بعد در آب یا اسید رقیق (زاغاب) بیندازید. بازپخت و اسیدکاری باعث می شود ساختار کریستالی نقره که در اثر فشار نورد له شده است، دوباره بازسازی شود و فلز شما نرم و چکش خوار باقی بماند.
ایمنی و دقت: دمای بازپخت و روش سرد کردن به ترکیب آلیاژ و شکل قطعه وابسته است و نباید صرفا بر پایه رنگ ظاهری فلز تعیین شود. اسیدکاری با مواد خورنده خطرناک است؛ نوع اسید، غلظت، ترتیب کار، ظرف مناسب، تهویه و تجهیزات محافظ باید مطابق دستورالعمل ایمن و معتبر انتخاب شود. اسید را با مواد ناشناخته مخلوط نکنید.

محاسبه کسر وزن و افت بار موقع ذوب؛ چقدر از وزن نقره می پرد؟
مسائل مالی در کارگاه های جواهر سازی حرف اول را می زند. یکی از سوالات رایج این است که اگر ما ۱۰۰ گرم نقره خالص و ۸ گرم مس را ذوب کنیم، آیا در نهایت دقیقا ۱۰۸ گرم شمش خواهیم داشت؟
پاسخ منفی است. در هر فرآیند ذوب، شما با پدیده ای به نام افت ذوب یا کسر وزن مواجه هستید. این افت وزن ناشی از سوختن چربی ها، پریدن رطوبت احتمالی، اکسید شدن مقداری از مس و همچنین چسبیدن ذرات ریز نقره به دیواره بوته است. به طور معمول و استاندارد در یک ذوب تمیز و حرفه ای، شما حدود ۱ الی ۱.۵ درصد افت وزن خواهید داشت. یعنی از آن ۱۰۸ گرم، ممکن است ۱۰۶.۵ تا ۱۰۷ گرم شمش خالص به دست بیاورید. برای کاهش این افت، همیشه از بوته های تمیز استفاده کنید و حرارت را بیش از حد بالا نبرید تا فلز بخار نشود.
مقدار افت وزن ثابت و تضمین شده نیست و به ماده اولیه، تمیزی ابزار، روش ذوب، انتقال و بازیابی باقی مانده های فلزی بستگی دارد. بازده واقعی کارگاه را با وزن کردن مواد پیش و پس از ذوب و ثبت چند ذوب مشابه محاسبه کنید. در محاسبه عیار نیز میان «افت وزن» و «تغییر ترکیب آلیاژ» تفاوت بگذارید.
سوالات متداول
در این بخش از گالری قهرمانی می خواهیم به سوالات رایج شما عزیزان پاسخ دهیم. شما نیز اگر سوالی داشتید در بخش کامنت های سایت باما در ارتباط باشید.
در این بخش به سراغ سوالات پرتکرار شما می رویم تا هیچ ابهامی باقی نماند.
آیا می توان نقره شکسته یا آب شده قدیمی را دوباره با مس عیار کرد؟
بله، اما این کار نیاز به احتیاط دارد. نقره های قدیمی معمولا دارای لحیم کاری هستند. لحیم نقره دارای عناصری مثل کادمیوم یا روی است که در صورت ذوب مجدد، باعث ترد شدن بار می شود. بهتر است ضایعات نقره را ابتدا تیزاب کاری کنید تا نقره خالص آن جدا شود و سپس طبق فرمول ترکیب ساچمه نقره با مس دوباره آن را عیار کنید.
اگر موقع آزمایش ری گیری عیار کار کمتر از ۹۲۵ درآمد چطور اصلاحش کنیم؟
اگر عیار شما پایین تر شد (مثلا ۹۱۰)، یعنی مس شما زیاد بوده است. برای اصلاح آن باید وزن شمش فعلی را محاسبه کنید و بر اساس فرمول های تناسب ریاضی، فقط ساچمه نقره خالص به آن اضافه کرده و دوباره ذوب کنید تا درصد مس پایین بیاید.
دمای دقیق ذوب نقره با ترکیب مس چقدر است؟
آلیاژ نقره استرلینگ (عیار ۹۲۵) در دمای حدود ۸۹۳ درجه سانتی گراد شروع به ذوب شدن می کند و در دمای حدود ۹۰۰ درجه کاملا روان می شود. این دما نسبت به ذوب نقره خالص کمی پایین تر است.
چرا نقره ۹۲۵ ساخت دست سریع تر از نقره کارخانه ای تیره می شود؟
کارهای کارخانه ای معمولا در محیط های کنترل شده و بدون اکسیژن (مثل کوره های القایی خلاء) ذوب می شوند و در نهایت یک لایه روکش رودیوم (آب طلا سفید) روی آن ها کشیده می شود. در کارهای دستی به دلیل وجود اکسیژن در محیط کارگاه، مس موجود در سطح کار بیشتر مستعد اکسیداسیون است.
بدون ترازوی صدم گرمی و دیجیتال می شود ترکیب مس و نقره را درآورد؟
به هیچ وجه. کار جواهر سازی کار دقت ها است. استفاده از ترازو های عقربه ای یا قدیمی باعث خطای چند گرمی می شود که در تعیین عیار نهایی فاجعه بار است. حتما از ترازو های دیجیتال با دقت صدم گرم استفاده کنید.
آیا برای ساخت النگو و زنجیر درصد مس باید فرق کند؟
خیر، استاندارد بازار همان عیار ۹۲۵ است. اما برای کارهایی مثل النگو که نیاز به حالت فنری و سفتی بیشتری دارند، سازندگان با روش های نورد کاری سرد و چکش کاری این سختی را ایجاد می کنند، نه با افزایش مقدار مس.
عیار مورد نیاز به استاندارد محصول، کاربرد و مقررات مربوط بستگی دارد. برای ایجاد سختی یا فنریت، روش های کار مکانیکی و عملیات حرارتی باید متناسب با طراحی و آلیاژ انتخاب شوند؛ افزایش مس بدون محاسبه می تواند عیار را از مقدار هدف خارج کند.
نتیجه گیری
تسلط بر فرمول ترکیب ساچمه نقره با مس و تبدیل آن به نقره استرلینگ، اولین و مهم ترین قدم برای تبدیل شدن به یک جواهر ساز حرفه ای است. با رعایت نسبت دقیق ۸.۱ گرم مس برای هر ۱۰۰ گرم نقره خالص، استفاده از مس های بدون اکسیژن، کنترل دمای شعله و استفاده درست از بوراکس، شما می توانید شمش هایی بی نقص، نرم و درخشان بسازید. فراموش نکنید که عجله در زمان ذوب و نادیده گرفتن اصول اولیه، می تواند باعث افت کیفیت و ضرر های مالی در کارگاه شما شود.
نسبت ۸.۱ گرم مس برای هر ۱۰۰ گرم نقره، مقدار تقریبی لازم برای رسیدن به عیار ۹۲۵ در محاسبه نظری است. عیار نهایی و کیفیت شمش به خلوص مواد اولیه، تلفات فرآیند و روش اجرا وابسته است؛ بنابراین برای اطمینان از عیار، شمش را پس از ساخت آزمایش کنید.
- آنچه در این مقاله میخوانیم
- ارسال دیدگاه